Opvoeden met liefde
In de opvoeding merk ik dat ik het belangrijk vind om Maxime genoeg zelfvertrouwen te geven. Ze mag trots zijn op zichzelf en ik wil haar graag de ruimte geven om zich op een positieve manier te ontwikkelen. Ik betrap me er vaker op dat ik haar de hemel in prijs, terwijl dat misschien helemaal niet terecht is. Als ik haar een complimentje geef zie ik gelijk wat dat doet met haar zelfvertrouwen. Ze straalt dan van oor tot oor en dat geeft niet allen haar, maar ook mijn als moeder een goed gevoel.
Laatst nog vond ze haar carnavalsrokje en wilde het persé aan in combinatie met haar gympen en een longsleeve truitje. Het zag er qua kleuren niet helemaal Danie-proof uit, maar ze stond voor de spiegel en glunderde helemaal omdat ze haar rok zo mooi vond. Ze vroeg aan me:” mama, mooie hè?” en ik kon niet anders dan antwoorden:”ja, lieverd je bent een echte prinses, wat heb je een prachtige jurk aan”. Ik zag haar echt groeien en haar zelfvertrouwen kreeg een enorme boost.
Ik betrap me er vaker op dat ik haar complimenten geeft terwijl die eigenlijk uit helemaal terecht zijn. JP, Maxime en ik deden laatst een spelletje. Het vissenspel dat ze kreeg voor haar verjaardag. Maxime viste een visje eruit met behulp van haar vingers en dat mag eigenlijk niet. Maar ze was zo trots dat zij eerder een vis had gevangen dan papa dat ze heel hard aan het schreeuwen was van blijdschap. Ik denk dan als moeder: “ohh wat schattig”, en ik moedigde haar extra aan: “goed zo lieverd, nog een keertje, je doet het heel goed.” Maar JP dacht daar anders over. Die vroeg aan mij: “lieverd, ze doet het fout, je moet haar niet complimenteren, maar je moet haar erop wijzen dat ze haar vingers niet mag gebruiken. Ze moet nu haar vis terugleggen.” Aj, daar zat ik tussen twee vuren…mijn dochter die heel blij was en mijn man die vond dat ik haar onterecht complimenteerde en wilde dat ik haar uitlegde waarom de vis niet terecht gevangen was. Uiteindelijk koos ik erover om samen met JP uit te leggen aan haar waarom ze de vis niet op de juiste manier gevangen had. Hij had natuurlijk ook wel gelijk, maar mijn moederhart huilde een beetje. Ik ben nogal van het “ach, laat haar toch, ze is nog zo klein” principe. Ik weet zeker dat als JP er niet bij was geweest, dat ik haar dan niet gecorrigeerd had. Ik weet het wel zeker, want eerder in die week gebeurde me dit:
Maxime en ik speelden een soort van domino. Ze legde alleen niet altijd de juiste kleuren aan elkaar. Maar omdat ik vond dat ze zoveel lol had, wilde ik haar niet vertellen dat de kleuren niet bij elkaar pasten. Ik liet haar spelen en we hadden samen grote lol. Ze vroeg ook nog ene aantal keer: “mama, goed hè?” en ik beaamde dat alleen maar. Is dat fout? Had ik haar nu ook moeten corrigeren? Ik vind van niet. Soms is het ook goed om je kind te stimuleren qua zelfontdekking. Als ik haar constant alleen maar terecht wijs dan zou ze wellicht bang kunnen worden om fouten te maken.
Kortom, ik corrigeer haar vaak genoeg , maar af en toe vind het ook belangrijk om haar complimentjes te geven op momenten dat dat niet helemaal de bedoeling is. Haar ontwikkeling van zelfverzekerdheid, durf en creatief bezig zijn vind ik net zo belangrijk.
Ik ben ontzettend benieuwd hoe jullie dit ervaren en of je deze situatie herkent? Vind je het ook leuk om je kind vaker een complimentje te geven terwijl je weet dat het niet helemaal op z’n plaats is? Laat het me weten, want ik ben echt benieuwd hoe andere moeders hierover denken!
Liefs,
Stay connected