Lees nu: AND THE WINNER IS… [VTECH MAART TREKKING + NIEUWE RONDE!]

Neem je kinderen mee naar een begrafenis?


22 maart 2017


E

Een begrafenis of crematie is een emotionele gebeurtenis. Neem je je kinderen mee? Of bewust niet? Mijn tante is onlangs overleden en de kinderen namen bewust afscheid. Hoe dat ging? 

Eerder schreef An hoe zij en haar kinderen afscheid namen van haar tante toen ze het slechte nieuws kregen dat haar tante terminaal was. Heb je deze blog gemist, je leest hem hier.

De dag van de begrafenis is het mama-week. Ergens geeft me dit rust, omdat ik weet dat de kids me nodig hebben. Ik heb hun ook nodig, minstens even hard. Als we bij elkaar zijn, vloeit er een bepaalde energie. Alles rondom ons verdwijnt, als we elkaar een knuffel geven.

Ik schrijf deze blog in een koffiehuisje. Een plek waar tante en ik onze koffie, met extra ‘melkje’, dronken. Dat was uiteraard lang voor het tijdperk ‘koffie verkeerd’.

De begrafenis

In de auto willen de kinderen graag sinterklaasliedjes horen. Ik begrijp het wel. Op de avond dat we afscheid namen van tante, draaiden we deze liedjes ook. In de Kerk staat de familie klaar voor de laatste groet. Tante heeft voor een crematie gekozen. Ik schrik een beetje als ik de kleine urn zie. Ik dacht dat de crematie nog plaats moest vinden. Ook de kinderen snappen er niets van.

“Tante zit nu in de urn”, vertel ik.

Ze kijken me raar aan: “Oh, een kleine tante Maria”

We maken een kruisje met het staafje en geven de familie een hand. Daarna worden we begeleid naar onze zitplaatsen. Die zijn kennelijk helemaal vooraan op de eerste rij, omdat ik nog een tekstje ga voorlezen in de kerk.

Afscheid nemen bij een foto

We gaan zitten en kijken recht naar de grote foto van mijn tante. Ik wend mijn blik af. Dit is niet echt, ze kan nog niet weg zijn, ze mag nog niet weg zijn!

Alexis wandelt heel rustig naar de foto. Ik laat haar rustig afscheid nemen, ze wil gewoon even kijken. Dit heeft ze even nodig. Mijn tante heeft een ontzettend belangrijke rol in ons leven gespeeld. Het is maar moeilijk te bevatten dat ze er niet meer is. Na een tijdje neem ik mijn dochter mee naar de stoelen. Ze glimlacht en ik ben opgelucht dat ik haar dit momentje heb kunnen gunnen.

Voorlezen in de kerk

Als de dienst begint, leg ik aan de kindjes uit dat ik straks ook een tekst ga voorlezen over tante Maria. Alexis geeft aan dat ze dan graag bij me wil staan. Dan ineens… ben ik aan de beurt. Ik loop verdwaasd naar voren. Alexis is in de loop van de dienst even bij mijn moeder op schoot gaat zitten en is dus niet bij me. Ik merk dat ze er niet is, maar ben te overspoeld door emoties om haar mee te vragen. Ik hoor haar stemmetje ook niet, dus ik ga ervan uit dat ze het ook goed vindt.

Vooraan in de kerk werp ik mijn blik over de aanwezigen. Dat maakt indruk en ik stamel: ‘zoveel mensen hier.’

Onzeker en verdrietig

Zo vastbesloten als ik was om mijn verhaal voor te lezen, zo klein, onzeker en verdrietig voel ik me nu. Het is een redelijk emotioneel beladen tekst. Een verhaal over de band die ik met mijn tante had, wat ze voor ons betekend heeft en hoe ze me onder haar vleugels genomen heeft.

Tijdens het lezen, wordt het me te veel. Mijn mond gaat open, maar er komen geen woorden uit. Ik kijk naar de tekst op het blad. Met een brok in mijn keel zeg ik: “Sorry, het gaat niet.” Overweldigd door tranen zoek ik mijn stoel weer op. Ik ben teleurgesteld in mezelf dat het niet gelukt is, maar het verdriet is gewoon te groot.

De as verstrooien

Na de dienst wandelt iedereen mee naar de begraafplaats, waar de as verstrooid wordt. Ik heb dat zelf nog nooit gezien en ik wist niet wat ik moest verwachten, dus ik kan de kindjes er ook nog niet echt op voorbereiden. Iets wat ik anders wel probeer te doen.

We staan met zijn allen rond de plaats waar het gaat gebeuren. We zien de witte as op de grond vallen. Twee paar ogen kijken me meteen vragend aan. De kinderen begrijpen het niet.

“Waar is tante Maria?”

Hoe leg je aan je kindjes uit dat een dood lichaam in een speciale oven wordt gedaan?

Ik adem even diep in en de woorden vloeien vanzelf uit m’n mond:

‘Tante Maria is gestorven. Haar lichaam is dood is, ze voelt niets meer. Daarna hebben ze haar lichaam verbrand tot de as of witte stofjes die je nu ziet.’

Ze kijken en knikken. Ik heb ook bewust het woord ‘oven’ niet gebruikt. Ik wil niet dat ze elke keer aan mijn tante denken als ze een oven zien.  “Als het dadelijk gaat waaien, dan waaien de stofjes weg. En zo kan tante Maria eigenlijk altijd bij ons zijn.”

Voor eeuwig in ons hart

Die avond hebben de kinderen het moeilijk en kunnen ze hun slaap niet vatten. Huilend komen ze uit hun bedje: “We missen tante Maria.” Ze willen tante zo graag zien. We trekken onze jassen aan en gaan naar buiten. We kijken naar de druppels op de planten.

‘Daar is tante Maria!’

Daarna vallen ze meteen in slaap,

Een klik, een band… voor altijd!  Ik mis je! Wij missen je! Voor eeuwig in ons hart!

Hoe sta jij hier in? Neem je je kinderen mee naar een begrafenis? Of juist bewust niet? 




MONFRANCE schoenmode | Gratis verzending & retour! | Damesschoenen, herenschoenen & accessoires!

 

Fashion_English11_300x250
An

An

Mijn naam is An, geboortejaar 1982. Ik ben de trotse mama van twee superhelden, die ik gelukkig thuis gewoon Alexis (stoere meid uit 2011) en Damascus (knappe jongen uit 2009) mag noemen. Beroep: technisch tekenaar Roeping waar ik aan werk: fotografe. Zelf ben ik nog maar heel pas een alleenstaande mama. In mijn blogs neem ik jullie graag mee op mijn eigen ontdekkingstocht in dit nieuwe leven wat voor me begint. Misschien niet altijd rozengeur en maneschijn maar met een hart vol levenslust doe ik erg mijn best om te stralen!

5 Reacties op “
Neem je kinderen mee naar een begrafenis?

  1. Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ik vind dat je de dood mooi omgeschreven hebt. Morgen gaan we naar de crematie van mijn oom en ik neem mijn kinderen mee. Ik vind het belangrijk dat ze de dood begrijpen en wat het precies betekent.

  2. Zelf denk ik dat je best je kinderen mee kan nemen naar een begrafenis. Natuurlijk moeten ze hier wel een gepaste leeftijd voor hebben. Ik geloof zelf dat het belangrijk is om op jonge leeftijd kennis te maken met de minder leuke kanten van het leven.

  3. Nog gecondoleerd met het verlies van je tante. Het is ontzettend moeilijk om zoiets uit te leggen aan je kinderen, maar het is denk ik wel goed om ze mee te nemen. Nu begrijpen ze het denk ik wel een beetje.

Deel je ideeën

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Insiders list

Sta jij al op onze mailinglijst? Meld je aan en blijf op de hoogte van alle MttM updates!