Lees nu: AND THE WINNER IS… [VTECH MEI TREKKING + NIEUWE RONDE!]

Mijn eerlijke bevallingsverhaal


15 maart 2017


D

Daar is ie dan eindelijk….het langverwachte en veel gevraagde verhaal over mijn tweede bevalling. Het heeft even geduurd en dat had meerdere redenen. Ik ben zoals je weet bevallen op 3 december 2016 en we zitten ondertussen al in maart (2017). In december heb ik geen blogs geschreven omdat ik volop van mijn kraamtijd wilde genieten en in januari gooide mijn spoedoperatie (hierover later meer) roet in het eten. Februari is de maand dat ik alles weer ben gaan oppakken. Eigenlijk wel fijn dat ik er nog wat mee gewacht heb, want ik heb het allemaal kunnen laten bezinken en weet nu precies hoe ik het met jullie wil delen zonder al te veel hormonale emoties, haha. Hier komt ie dan; mijn eerlijke bevallingsverhaal.

lilou MAMA to the max

DE LAATSTE LOODJES

De laatste weken van de zwangerschap vielen eigenlijk nog reuze mee. Alhoewel ik door mijn dikke toeter waggelde als een eend, voelde ik me zowel fysiek als mentaal nog enorm fit. Ik kon tot het laatste prima een dag doorkomen, zelfs met een drukke peuter in huis. Ook heb ik de dag voor de bevalling nog een grote fotoshoot gehad bij ons thuis, samen met Kelly (van kellycaresse.nl). Het enige wat ik wel deed was vroeg naar bed gaan, omdat ik ’s nachts vaker urenlang wakker lag. Ik probeerde zo toch genoeg rust voor mijn lichaam te creëren.

De laatste echo’s bij de gynaecoloog waren steeds goed en ook met mijn lichaam was niks mis. Geen hoge bloeddruk, genoeg vruchtwater en het kindje was al mooi ingedaald. De gynaecoloog vertelde me wel iedere keer dat het er echt nog niet aan zat te komen. Mijn gevoel was namelijk heel sterk dat ik net als bij mijn eerste bevalling, veel vroeger zou bevallen. Maxime is zoals je hebt kunnen lezen in mijn andere verhalen (die vind je hier), met 36,5 week geboren. Helaas klopte mijn gevoel niet en bleef ons tweede meisje lekker lang zitten. De laatste weken verstreken en ik verbaasde me erover dat ze er nog niet uit wilde komen. Ik had me er (onbewust) zo op ingesteld dat ik voor mijn gevoel al met 37 weken flink overtijd was, haha.

Op zaterdagochtend 3 december plaatste ik deze foto op instagram:

zwanger hoogzwanger bevalling kraamtijd MAMA to the max

Ik vroeg me af of dit de laatste buikfoto zou zijn en hoe bijzonder was het dus dat ik ’s avonds ons meisje in onze armen mocht sluiten.

 

ZATERDAG 3 DECEMBER

Ik was al wakker voordat Maxime zich meldde aan mijn bed. Ik denk dat het een uur of 6 was. Ik keek wat op mijn telefoon en wachtte totdat Maxime klaar was om de dag te beginnen. Rond 7 uur hoorde ik haar roepen vanuit haar bedje: “mama, kom je nog even bij mij liggen?” Ik waggelde naar haar kamertje en vertelde haar dat liggen met de dikke buik niet haalbaar was, maar ik wilde wel even gezellig bij haar op bed komen zitten. We maakten een plan voor de dag, waarbij Maxime wist dat we niet te gek konden doen, want ‘mama heeft een hele dikke buik’. We besloten te gaan douchen, daarna te ontbijten en vervolgens samen met mijn schoonmoeder boodschappen te gaan doen en even een pannenkoekje te eten naast de supermarkt. ’s Middags zouden we samen een filmpje gaan kijken en een wandeling langs de Maas maken met JP en onze hond Juulke. Een gezellige en vooral niet te spannende zaterdag.

 

SLIJMPROP

Wij hebben een best wel grote inloopdouche waar Maxime en ik iedere ochtend lekker samen in douchen. We hebben dan de grootste lol samen. Ik mocht Maxime wassen op voorwaarde dat zij de buik mocht wassen, een heerlijk tafereeltje. Ineens komt er een hele harde schreeuw uit haar mondje…MAMMMAAAA….BAHHHH…WAT IS DAT??? Ik schrok me een hoedje en wist totaal niet wat ze bedoelde. Ik zei dat ze rustig moest worden en vroeg haar wat er was. Ze keek naar mijn bovenbenen en vervolgens wees ze naar iets. Ik kon door mijn dikke buik mijn bovenbenen helemaal niet meer zien, dus ik probeerde te voelen of er iets was. Meteen toen ik mijn handen tussen mijn benen plaatste voelde ik een groot slijmerig iets. Ik kon het gelukkig in zijn geheel vastpakken. Het was ongeveer 5 cm groot en ik snapte waarom Maxime zo gilde haha, het zag er inderdaad echt vies uit. Ik wist niet helemaal zeker of het de slijmprop was, maar ik besloot lekker verder te douchen en het later even op te zoeken bij mijn grote vriend: mister Google.

En inderdaad, al snel bevestigden alle afbeeldingen op Google mijn gevoel, het was inderdaad de slijmprop. Ik las dat dat geen reden was tot paniek, want dat hoefde helemaal niet te betekenen dat de bevalling nu meteen zou beginnen. Wel lichtte ik JP even in die nog lag te slapen, maar zei hem ook dat het nog niks hoefde te betekenen.

 

KRAMPJES EN HARDE BUIKEN

Ik appte een paar mensen dat ik de slijmprop was verloren, want ik voelde dat het echt niet lang meer zou gaan duren. Ik vond het  bijzonder dat als de bevalling nu zou beginnen, er een grote kans was dat ze op de uitgerekende datum, namelijk 4 december, geboren zou worden.

De middagfilm werd een klein dutje op de bank, maar daarna zijn we een blokje omgegaan met z’n allen. Het was heerlijk buiten. Koud, maar een strakblauwe lucht met een prachtig winterzonnetje. Ik voelde tijdens de wandeling wat gerommel en krampen in mijn buik, maar eigenlijk niet heviger dan de dagen ervoor. Toch zei er een stemmetje in mijn hoofd dat het eraan zat te komen. Eenmaal thuis moest ik toch even op de bank gaan liggen, omdat ik best wel last had van harde buiken. De hondjes van mijn schoonzusje waren erg onrustig en wilden de hele tijd aan de buik snuffelen. Ik vroeg me hardop af of ze misschien iets aanvoelden.

Rond half 5 besloten mijn schoonmoeder en ik dat we ergens een hapje zouden gaan eten. Omdat we toch niet veel te doen hadden reden we met de auto langs restaurant “Flo” om te reserveren. Ik grapte daarbinnen nog: “ik ben hoogzwanger, dus het kan zijn dat ik over twee uur aan het bevallen ben.” Iedereen lachte eens hard, want dat zou wel heel erg toevallig zijn ;).

Een half uurtje voordat we zouden gaan eten, ging ik me klaarmaken. Ik voelde de krampen weer opkomen, maar ditmaal een stuk heviger. Ik stond voor de badkamerspiegel en moest toch even op onze poef op de overloop gaan zitten. Ik merkte dat ik heel licht moest puffen. Langzaam liep ik naar beneden en voordat ik het wist vroeg ik aan JP of het wel verstandig was dat we zouden gaan uiteten, omdat ik me niet erg goed voelde. Hij zei natuurlijk dat ik dat moest beslissen, omdat hij niet kon voelen wat ik voelde.

 

NAAR HET ZIEKENHUIS

Ik ging naar de wc en tot mijn verbazing zag ik wat bloed. Omdat ik daar van schrok heb ik mijn lieve verloskundige Nathalie gebeld. Zij adviseerde me de verloskamers van het ziekenhuis te bellen om te vragen of ik dat moest laten controleren. Zo gezegd zo gedaan en ik kreeg te horen dat ze me toch graag wilden checken. Mijn schoonmoeder belde het restaurant af en bleef thuis met Maxime, terwijl JP en ik rond 19.00 uur naar het ziekenhuis gingen. Eenmaal in de auto kreeg ik net als bij Maxime last van een weeënstorm. De ene wee volgde de andere alweer op. Het puffen kon ik niet meer achterwege laten en ik zei tegen JP: “volgens mij is het nu echt begonnen.” We parkeerden de auto dichtbij de ingang en ik instrueerde JP dat hij een rolstoel moest halen. Dat duurde voor mijn gevoel zo lang dat ik het op een rennen zette. Ik hoorde JP schreeuwen…wat ga je doen? “Rennen,” zei ik. “Kom, schiet op, laat die rolstoel maar.” Al snel liep JP weer naast me en hij zorgde ervoor dat er een lift kwam.

 

HET IS BEGONNEN

We moesten naar de tweede verdieping en eenmaal daar drukte ik extra hard op de grote rode knop om de verloskamers binnen te komen. Ik ondersteunde mijn buik en liep voorover gebogen, want ik kon me geen andere houding meer aannemen. De verpleegster vroeg of het wel ging en ik haalde mijn schouders een beetje op. Ze vertelde dat we naar een kamertje gingen en dat er snel een verloskundige of arts zou komen. Ik had mezelf niet meer helemaal onder controle en alsof er een oerkreet uitkwam schreeuwde ik: “het is begonnen.” De verpleegster keek me aan en zag geloof ik wel dat het ernstig was. Ze zei: “als dat zo is dan gaan we nu gelijk naar een verloskamer.” Dat klonk als muziek in de oren en ik was blij dat ik geholpen ging worden en mocht gaan liggen. Snel nadat ik geïnstalleerd was kwam de verloskundige die meteen voelde dat ik al vier centimeter ontsluiting had. Ook dat hoorde ik maar al te graag aan. Ik had het dus niet fout gehad en had me al helemaal niet aangesteld. Ik had gewoon echte weeën en de bevalling was daadwerkelijk begonnen. Die bevestiging had ik even nodig om me niet meer te “schamen” voor de pijn.

DE RUGGENRPIK

De weeënstorm bleef doorgaan en ik merkte dat mijn krachten snel achteruit gingen. Ik had niet eens meer tijd op adem te komen. Ik besloot dan ook dat ik het precies zo zou willen laten verlopen zoals ik in het geboorteplan had geschreven. Ik ging voor de ruggenprik. Toen de ruggenprik gezet werd, was het inmiddels 20.30 uur met een ontsluiting van zeven centimeter. De prik werkte gelukkig vrij snel en het was zo fijn weer op adem te komen. Ik werd op mijn zij gelegd en ik kon even ‘bijkomen’. Een dik uurtje lag ik heel rustig en JP en ik zeiden tegen elkaar…”ze is er bijna.” We hielden elkaars hand heel stevig vast en ik bereidde me mentaal voor op het persen.

Ineens ging het heel snel. Ik schreeuwde vanuit het niets: “ze floept er zo uit”. Ik voelde ineens een druk en had het gevoel dat ik niet eens meer hoefde te persen, maar dat ze er zo uit zou glijden. De verloskundige en arts reageerden heel adequaat en gaven me de instructie van mijn zij op mijn rug te gaan liggen. Ze namen mijn schreeuw serieus en dat was ook het teken dat ik mocht gaan persen. Ik moest mijn knieën optrekken en ik mocht een eerste pers doen. Al snel had ik door dat ze er dus niet zo “uit zou floepen”, haha. Ik perste een tweede keer, maar er gebeurde voor mijn gevoel niet veel. Na de tweede keer persen duurde het lang voordat er weer een wee kwam. De gynaecologe besloot weeënopwekkers te geven, zodat ik sneller kon persen. Dat vond ik zo ontzettend goed! Bij Maxime is het daar misgelopen, omdat ik drie uur (!) heb moeten persen (met lange tussenpozen), terwijl ik geen weeën meer had. Ze had dat gelezen in mijn geboorteplan en zei ook dat ze niet wilde dat de geschiedenis zich zou herhalen.

 

HALLO KLEINTJE, MAMA IS BIJ JE

Toen de weeënopwekkers hun werk deden ging het snel. Ik heb denk ik in totaal zes keer moeten persen en door de super goede begeleiding van de verloskundige en de gynaecologe én de steun van JP, vond ik bij iedere wee de kracht er ook echt voor te gaan. Het was teamwork en daardoor werd het een super mooie, krachtige ervaring. Bij de laatste wee kreeg ik het bevel mijn benen te strekken en daarna heel snel op te trekken. Ik deed wat me gevraagd werd en ze hielpen me ook bij het strekken en buigen van mijn benen. Mijn benen raakten mijn borsten aan en ik voelde dat ze er volledig uitkwam. Ik begon gelijk te huilen en te lachen door elkaar. Ik was zo ontzettend blij haar op mijn borst te voelen. Wat was ze zacht (en glibberig). Ik gaf haar hele kleine kusjes op haar hoofdje en zei “hallo kleintje, mama is bij je, wat ben ik blij je vast te houden.” JP boog zich over ons heen en ik zag ook dat hij overweldigd was door haar. Hij gaf ons allebei een kusje en mocht de navelstreng doorknippen. Maar daarna ging het niet zoals het zou moeten gaan. Lilou bleef blauw en kleurde niet mooi roze. De arts dacht nog even dat het wel bij zou trekken, maar ze werd blauwer… Lilou werd van mijn borst gehaald en op de warmtetafel gelegd…

Vrijdag komt het tweede deel online over de eerste uren na de bevalling. Lilou werd blauw en had het moeilijk en ik moest met spoed naar de OK…

Verder lezen? Klik hier voor deel 2.

Fashion_English11_300x250
Marjon

Marjon

Volg MAMA to the max ook op Facebook, instagram, twitter en Youtube voor de laatste updates.

11 Reacties op “
Mijn eerlijke bevallingsverhaal

  1. Pingback: De covershoot voor het grote Mama en Babyboek van Etos ⋆ MAMA to the maxMAMA to the max

  2. Pingback: Mijn eerlijke bevallingsverhaal: de eerste uren erna ⋆ MAMA to the maxMAMA to the max

  3. Jemig, wat een klifhanger. Super mooi verhaal. Ik zit ook nog vol met hormonen en dus pinkte ik een traantje weg.
    Fijn dat de artsen zo goed meewerken. Ik ging nog in discussie met m’n arts.
    Ook trouwens hele mooie foto’s.
    Rachel onlangs geplaatst…Hema Haul, jongenskledingMy Profile

Deel je ideeën

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Insiders list

Sta jij al op onze mailinglijst? Meld je aan en blijf op de hoogte van alle MttM updates!