Lees nu: THROWBACK: De beste vakantietips

“Eieren zoeken in het ziekenhuis” – Deel 1


14 februari 2018


<

Het blijft lastig om aan een buitenstaander uit te leggen wat er allemaal gebeurt tijdens een vruchtbaarheidsbehandeling. Op het moment dat je start met een behandeling begin je aan je rit in de achtbaan. Ik deel graag hoe de behandeling er toen voor mij uit zag. Het injecteren van hormonen, de inwendige echo’s, de punctie, de bevruchting, de terugplaatsing en de spannende wachtweken. Maar met een flinke dosis humor bleef ik op de been. 

Lees ook: Zó steun je iemand met vruchtbaarheidsproblemen

Mijn verhaal

Voor jullie verder lezen vind ik het belangrijk om te zeggend het mijn verhaal is, het is hoe ik de behandeling heb beleefd. Iedereen ervaart de behandeling anders, en binnen de behandeling zijn er veel verschillende mogelijkheden. Ik ben geen arts, geen deskundige. Ik deel mijn ervaring, maar wil benadrukken dat het geen informatief artikel is.

ICSI-behandeling

Zodra we weten dat het voor ons ICSI (Ingra Cytoplasmatische Sperma Injectie) wordt, kijken we elkaar aan en knikken allebei. We hebben één wens: wij hopen papa en mama te worden. En daar willen wij alles voor doen.

Bij een ICSI-behandeling wordt de zaadcel door een embryoloog in de eicel geïnjecteerd. In een normale cyclus van een vrouw komt over het algemeen één eicel tot volledige rijping. Bij ICSI injecteert de vrouw hormonen bij zichzelf zodat er meerdere eicellen rijpen. Daarna wordt er één zaadcel via een holle dunne naald in de eicel ingebracht. De geïnjecteerde eicellen worden in een kweekbakje geplaatst en de volgende dagen wordt er gecontroleerd of bevruchting en celdeling hebben plaatsgevonden.

“Vaak heb ik gehoord ‘O, maar ICSI lukt het sowieso. Helaas is de werkelijkheid anders. Met ICSI zijn de slagingskansen slechts 25 tot 30 procent.”

puregon Sandra kinderwens

Hormonen injecteren en inwendige echo’s

Voor de vruchtbaarheidsbehandeling moet ik starten met het injecteren van hormonen. Die injecteer ik in mijn buik. Ik heb het geluk dat mijn man scheikundige is, want ons huis lijkt met al die medicijnen wel op een laboratorium.

Ik begin met het spuiten van een hormoon waarmee mijn ‘eigen’ cyclus wordt stilgelegd. Daarna moet ik starten met het injecteren van het hormoon dat ervoor zorgt dat er meerdere eicellen rijpen.

De eerste naald die ik in mijn buik moet zetten vind ik spannend, maar al snel krijg ik er steeds meer handigheid in. Ook de blauwe plekken die ontstaan neem ik voor lief.

De periode dat ik aan het stimuleren ben met hormonen moet ik regelmatig voor controle naar het ziekenhuis. De baarmoeder en eierstokken worden bekeken met behulp van een inwendige echo. Dit is om te zien of de follikels goed groeien. Maar ook om te kijken of er niet te veel gestimuleerd wordt, waardoor er overstimulatie kan ontstaan.

quote kwek kwek kwek Sandra kinderwens

Voor alles is een eerste keer, maar humor houdt ons op de been.

De eerste keer met mijn benen wijd bij de gynaecoloog vind ik spannend. Wat kan ze allemaal zien? Zal ze ook zien dat we gisteren nog seks hebben gehad?

Uiteindelijk ken ik weinig gene, zelfs als de gynaecoloog een paar collega’s vraagt om voor de zekerheid mee te kijken. Wanneer er 4 artsen om mij heen staan om te overleggen of de follikels voldoende groeien, voel ik mij net een kijkdoos. Maar alles voor het goede doel.

Het enige wat ik toch wel vervelend blijf vinden is de eendenbek. Misschien kunnen ze hier nog wat van leren. ‘Kwek kwek kwek hier komt de eendenbek’, zou de spanning direct wegnemen.

Als de follikels ongeveer 20 mm groot zijn mag ik de spuit zetten waar ik al een tijdje op hoop: Pregnyl. In dit medicijn zit hCG (= zwangerschapshormoon). Dit hormoon bevordert de eicelrijping en het loslaten van de eicellen in de follikels.

wachtkamer Sandra kinderwens

Punctie en het bekende rukkamertje 

Anderhalve dag later zijn wij weer in het ziekenhuis. We dollen wat op de gang, we zijn zichtbaar nerveus.

Manlief mag aan de slag in het welbekende rukkamertje, en daarna zitten we nog even in de wachtkamer. Zoals altijd kijk ik ook nu weer om mij heen. Mensen kijken, een fijne bezigheid als je zenuwachtig bent.

Exact 36 uur na het zetten van de laatste spuit lig ik in de stoel bij de gynaecoloog voor de punctie. Ik ben gespannen. Via een infuus krijg ik pijnstilling toegediend.

Ik durf wel te zeggen dat in Groningen de leukste mannelijke verpleegkundige werkt. Hij was degene die mij altijd door de punctie heen loodste. Hij zorgde ervoor dat ik mij kon focussen op mijn ademhaling.

Met een holle naald prikt de gynaecoloog de rijpe follikels in de eierstokken aan en zuigt de eicellen eruit. Het aanprikken voelt als een ‘stomp in mijn onderbuik’. Na de punctie moeten we nog ongeveer een uur in het ziekenhuis blijven. Tijdens het wachten krijgen we te horen hoeveel rijpe eicellen er gevonden zijn in de aangeprikte follikels.

De wandeling naar de auto en het zitten in de autostoel zijn pijnlijk omdat mijn buik gevoelig is. Dat hoort erbij want door het aanprikken krijg je twee inwendige blauwe plekken.

’s Middags kruip ik lekker op de bank onder een dekentje, met een heerlijk kopje thee. Ik ben moe en opgelucht, we did it! We zijn weer een stap dichterbij, de komende twee dagen zullen spannend zijn.

lab Sandra kinderwens

Het telefoontje

Na de punctie worden de eicellen geïnjecteerd met een zaadcel. De laborant doet zijn best, maar dit is en blijft een spannend proces. Iedere dag moet de eicel verder delen. En dat betekent dat het iedere dag mis kan gaan.

Twee dagen na de terugplaatsing gaat de telefoon. Mijn hart klopt in mijn keel. Op dat moment krijgen we te horen of we in de loop van de dag naar het ziekenhuis mogen komen voor een terugplaatsing. Meerdere keren heb ik het bericht gekregen ‘Helaas de bevruchting is niet goed gegaan, dus er is geen terugplaatsing’, dus dit telefoontje vind ik altijd onwijs spannend. Mijn man neemt de telefoon aan, en ik kan meeluisteren…

In deel 2 vertel ik graag hoe dit telefoontje afliep…

Wel ben ik ontzettend benieuwd hoe jullie het traject hebben ervaren. Wat vonden jullie het spannendste moment tijdens het traject? Laat het achter in de comments. 

Ben je benieuwd naar andere verhalen van Sandra? Lees hier haar blogs waarin ze je mee neemt in haar traject.
Sandra

Sandra

Hi! Ik ben Sandra, 30 jaar, getrouwd én ongewenst kinderloos. Naast schrijven heb ik veel liefde voor fashion, lekker eten en reizen. In mijn blogs vertel ik over het verdriet van het ongewenst kinderloos zijn, maar vooral ook over de positieve kanten van dit gemis. Ik hoop met mijn maandelijkse bijdrage aan MAMA to the Max taboes te kunnen doorbreken, vrouwen (en mannen) in een soortgelijke situatie te kunnen steunen en te laten zien dat je ook een heel mooi leven kunt hebben zonder kinderen. Ik heb inmiddels een positieve invulling kunnen geven aan mijn kinderloosheid, maar het gemis zal altijd blijven.

7 Reacties op “
“Eieren zoeken in het ziekenhuis” – Deel 1

  1. Pingback: "Eieren zoeken in het ziekenhuis" - Deel 2 ⋆ MAMA to the maxMAMA to the max

  2. Hoi lieve Sandra.

    Wij hebben het even op een laag pitje gezet. Het is zoveel, dat ik het niet allemaal kan verwerken. Maar ik ben blij dat jij jou ervaring deelt. Zo weet ik hoe ik het eventueel allemaal aan kan pakken of kan ervaren. Mijn vriend is verscheurd door verdriet. Dus eerst moeten wij aan ons zelf werken. Onze relatie kan een hoop aan maar dit is de welbekende druppel. We moeten even de toekomst loslaten en aan ons zelf werken. Voordat wij dit trajact in kunnen/willen stappen. En met onze jonge leeftijd 24/25 hebben wij nog wel een beetje tijd.

    Succes met alle beslissingen en behandelingen! Dikke kus.

  3. Mooi geschreven!
    Ik vond het traject heftig en had vaak het gevoel dat je dat niet mag zeggen omdat “je blij mag zijn dat deze mogelijkheden er zijn”
    En inderdaad wat je zelf al schrijft; veel mensen hebben totaal geen idee wat het allemaal inhoudt, maar hebben wel een menig of nog erger een kansberekening voor je.

    • Lieve Debbie, bedankt voor je berichtje. Ik denk dat iedereen het traject anders ervaart, het zou fijn zijn als iedereen elkaar respecteert maar ik weet ook dat dit een utopie is. Het traject is helaas geen garantie tot succes. Ik gun je een hele mooie toekomst. Liefs, Sandra

  4. O nu ben ik heel benieuwd naar deel 2! Bedankt voor het delen!!
    Morgen hebben mijn partner en ik(na een kinderwens van 2jr) onze afspraak bij de gyn om te kijken of alles in orde is bij mijn partner en onze vervolgstappen te bespreken. Ik vind het heel spannend!

    • Lieve Z, graag gedaan! Ik hoop dat jullie al iets meer duidelijkheid hebben gekregen. Ik wens je heel veel succes.
      Komende maand komt deel 2 online. 😉 Liefs, Sandra

Deel je ideeën

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Insiders list

Sta jij al op onze mailinglijst? Meld je aan en blijf op de hoogte van alle MttM updates!