Lees nu: Een goede voorbereiding voor ons huwelijk is begonnen

Beschuit zonder muisjes


7 november 2017


<

Deze week is het de week van de vruchtbaarheid. Tijdens deze week wordt aandacht gevraagd voor de (nog onvervulde) kinderwens. Helaas rust nog steeds een taboe op dit onderwerp. Jammer, want in Nederland heeft 1 op de 6 stellen te maken met vruchtbaarheidsproblemen. En uiteindelijk blijft zelfs 3 tot 5% ongewenst kinderloos. Ook ik hoor bij deze kleine groep die ongewenst kinderloos is. 

Onze kinderwens

In september 2009 ben ik gestopt met de pil. Mijn man en ik hadden beide een kinderwens en we besloten dat het tijd was om de natuur haar gang te laten gaan.

Iedere maand was er de hoop, maar vervolgens ook iedere maand de teleurstelling. Toch maakte ik mij geen zorgen, het is heel normaal dat het even duurt. Maar na een jaar vonden wij dat we het lang genoeg geprobeerd hadden en dat het tijd was om naar de huisarts te gaan.

De medische molen

De huisarts verwees ons door naar de fertiliteitsafdeling in het ziekenhuis.

Na vele onderzoeken kwam er geen duidelijk aanwijsbare reden naar voren waarom het bij ons nog niet gelukt was. Ik weet niet of ik enigszins opgelucht was geweest als er wel een reden gevonden was, maar op dat moment vond ik de uitslagen onbevredigend. Natuurlijk gaf het ons hoop, want het betekende in principe dat wij wel zwanger zouden kunnen worden. Maar waarom was het dan nog niet gelukt?

Uiteindelijk zijn wij het medische traject ingestapt en hebben vele behandelingen ondergaan. Eerst 4 IUI-behandelingen, waarna we uiteindelijk zijn overgestapt naar ICSI (Ingra Cytoplasmatische Sperma Injectie). Bij ICSI wordt de zaadcel door een embryoloog in de eicel geïnjecteerd.

Ik weet nog goed dat we met een groep lotgenoten prikinstructie kregen in het ziekenhuis. Uit de statistieken blijkt, dat van die groep ongeveer de helft zwanger raakt tijdens het traject. Egoïstisch als ik ben keek ik tijdens de uitleg om mij heen en dacht dat wij wel bij de gelukkigen zouden zitten.

Jaren van vruchtbaarheidsbehandelingen

De jaren van de vruchtbaarheidsbehandelingen werd ik geleefd. Ik leefde in een andere wereld, in een roes. De behandelingen vond ik zwaar. Iedere keer weer de spanning, de hoop, de teleurstelling. Het was niet iets wat ik er zo maar even bij deed. Het kostte mij uiteindelijk zoveel energie dat ik niet volledig kon blijven werken. Zelfs afspreken kostte energie.

In Nederland krijg je 3 IVF/ICSI-behandelingen vergoed totdat je 43 jaar bent. Uiteindelijk hebben wij nog één ICSI-poging zelf betaald, omdat het voor ons nog niet compleet voelde. Je weet nooit of een nieuwe behandeling tot een zwangerschap leidt, maar we wilden er alles aan gedaan hebben. We bleven hopen.

Inmiddels zijn we 8 jaar verder. Een paar honderd naalden heb ik in mijn buik gezet, vele inwendige echo’s, puncties en een aantal terugplaatsingen heb ik gehad. Maar helaas hebben wij na al die jaren nog nooit twee roze streepjes mogen zien. En nu is het genoeg, voor ons is het klaar. Geen polonaise meer aan mijn lijf. Het voelt niet alsof ik hierin zelf een keuze heb, mijn lichaam heeft die keuze voor mij gemaakt. Mijn lichaam geeft aan dat het geen nieuwe behandeling meer kan verdragen, en wij kunnen niets anders doen dan luisteren.

Het gemis blijft, maar er is meer

De afgelopen jaren heb ik vaak beschuit met muisjes gegeten, maar helaas nooit zelf kunnen serveren. Lange tijd ben ik er gesloten over geweest, maar inmiddels staat mijn deur wagenwijd open. Het is tijd om mijn verhaal te delen, om anderen te helpen en te steunen. Ik heb er jarenlang weinig over kunnen praten, weinig over durven praten.

Ik ben nu op het punt gekomen dat ik verder kan kijken. Het gemis is er en zal er altijd zijn, maar er is meer. Mensen verwachten dat je in de put zit als je kinderwens niet vervuld wordt. Als je geen moeder wordt, wie moet je dan worden? Ik wil niet meer dat anderen mij een jas omhangen. ‘Goh wat verdrietig, afschuwelijk, het ergste dat je kan overkomen’ zijn opmerkingen die ik vaak krijg te horen. Natuurlijk heb ik verdriet, maar er zijn daarnaast ook genoeg mooie dingen in het leven.

Ik kan die mooie dingen in het leven inmiddels weer zien. En nee, dat wil niet zeggen dat ik alle dagen loop te huppelen, maar de positiviteit overheerst. Ik ervaar nu vrijheid en daar geniet ik ook van.

Uit onderzoek blijkt dat 3-5% van de stellen met een kinderwens ongewenst kinderloos is. Dit is een klein percentage, maar uiteindelijk wel een grote groep. Ik ben niet de enige, maar ik weet dat er een groot taboe rust op dit onderwerp. Een taboe die veel vrouwen in dezelfde situatie helaas ook ervaren. Het is tijd om dit taboe te doorbreken. Ik ben ondanks mijn verdriet en gemis een sterkere, krachtigere en positievere vrouw geworden.

Vanaf nu deel ik dan ook maandelijks mijn ervaringen in een blog op MAMA to the Max. Daarin vertel ik over mijn verdriet, maar vooral over de positieve kanten van dit gemis. Als je geen moeder wordt, wie moet je dan worden?

Zijn jullie ook 1 van de 6 stellen die ongewenst kinderloos zijn? Of ken je iemand in je omgeving voor wie zwanger worden ook niet vanzelfsprekend is? Hoe gaan jullie hiermee om?

Liefs Sandra

 

Sandra

Sandra

Hi! Ik ben Sandra, 30 jaar, getrouwd én ongewenst kinderloos.
Naast schrijven heb ik veel liefde voor fashion, lekker eten en reizen.
In mijn blogs vertel ik over het verdriet van het ongewenst kinderloos zijn, maar vooral ook over de positieve kanten van dit gemis. Ik hoop met mijn maandelijkse bijdrage aan MAMA to the Max taboes te kunnen doorbreken, vrouwen (en mannen) in een soortgelijke situatie te kunnen steunen en te laten zien dat je ook een heel mooi leven kunt hebben zonder kinderen. Ik heb inmiddels een positieve invulling kunnen geven aan mijn kinderloosheid, maar het gemis zal altijd blijven.

14 Reacties op “
Beschuit zonder muisjes

  1. Hoi Sandra, wat een verademing om via dit artikel herkenning te vinden. Ook wij hebben een onverklaarbare, onvervulde kinderwens en zijn aan het ‘struggelen’ met zoveel gevoelens. Eenzaamheid, want je krijgt de raarste opmerkingen naar je hoofd gegooid, maar ook de rollercoaster van hoop en teleurstelling. Ik heb het gevoel dat mijn leven ‘on hold’ staat, dat mijn toekomstbeeld in duigen valt en hier moet ik een weg in vinden. Ik vind het inspirerend om te lezen hoe bij jou inmiddels positiviteit en genieten overheerst. “Wanneer is het genoeg geweest?”, is een vraag die bij ons speelt. Bedankt voor het delen van je ervaringen en ik kijk uit naar een volgend artikel.

    • Lieve Alice, je bericht ontroert mij. Het is heel herkenbaar. De struggle, de eenzaamheid, de opmerkingen, de rollercoaster. Ook de zoektocht naar een andere invulling van je leven, zo herkenbaar. Ik kan alleen maar zeggen: neem je tijd. Dit proces, een rouwproces zoals ik het vaak noem, kost tijd. En die tijd is voor iedereen anders. En het antwoord op de vraag ‘wanneer is het genoeg geweest?’, zo waar. En als je denk dat je een antwoord hebt gevonden op die vraag, dan kan het maar zo zijn dat je een maand later toch weer iets anders denkt. Lieve Alice, vergeet een ding niet: droom niet je leven, maar leef je dromen. Ik wens je een liefdevol 2018!

  2. Lieve Sandra,

    Wauw en kippenvel….wat heb je pittige jaren achter de rug en wat bijzonder hoe je kiest voor positiviteit en vrijheid. Is je gegund!
    Ik ben zelf twee jaar nog aan de muisloze beschuiten. We volgen een icsi traject…met veel vallen en opstaan. Ik heb zelf de houding ‘doorgaan tot m’n 40e’ omdat niks doen aan mijn wens ook verdriet geeft en leegte. Bij je verhaal denk ik ook: hoe kijken jullie tegen behandeling in het buitenland aan en is de deur nu helemaal dicht?
    Ik ga je blog volgen!
    Liefs

    • Lieve José,
      Bedankt voor je lieve berichtje. Ik begrijp je volledig: niets doen is vaak geen optie. Je weet dan zeker dat je wiegje leeg blijft. Op dit moment is de deur voor ons dicht, op slot. Maar ik sluit niet uit dat ik het slot ooit laat openbreken, mocht onze wens weer sterker worden. Voor nu geniet ik enorm van de rust en de vrijheid. Ik gun je al het geluk!
      Veel liefs, Sandra

  3. Respect voor jouw eerlijke en ontroerende verhaal.. Ik voel je pijn helemaal hier, fijn om te lezen dat er toch zoveel vrouwen zijn die jou sterkte en liefde toewensen! ♥️

    • Lieve naam-en lotgenoot, dankjewel voor je lieve berichtje. Zit je op dit moment zelf nog in het traject of hebben jullie dit inmiddels afgesloten? Liefs, Sandra

  4. Jeetje Sandra! Wat dapper dat je deze stap zet en je kracht pakt.. Het taboe dat allemaal maar van vanzelfsprekend, is vreselijk! Véél geluk met alles wat op je pad mag komen.. Succes met je verhalen te delen bij mamatothemax! Liefs

  5. Wat mooi geschreven, en ik denk dat het goed is dat er meer bekend over wordt wat voor impact dit op levens heeft. Je mag trots zijn op jezelf en ik denk dat er veel vrouwen/mannen zijn die uit jouw verhalen steun halen.
    Liefs Els

    • Lieve Els, bedankt voor je mooie en lieve reactie, ik ben er stil van. Ik hoop met mijn maandelijkse bijdrage taboes te kunnen doorbreken. Liefs, Sandra

  6. Hallo Sandra, wat heb je dit goed verwoord. Knap! Goed dat hier ruimte voor is op de blog. Ik ga je bijdragen zeker lezen.

Deel je ideeën

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Insiders list

Sta jij al op onze mailinglijst? Meld je aan en blijf op de hoogte van alle MttM updates!